Жонка палітзняволенага Дзяніса Івашына Вольга Івашына падзялілася новым вершам, дасланым журналістам:

“На 188-мы дзень народзінаў бацькі нашае нацыі Вінцэнты Кастуся Каліноўскага я маю для яго й для вас своеасаблівы падарунак ад Дзяніса Івашына: яго новы верш “Крылы дня”. Не кажу, што гэта нейкае прысьвячэньне ад нашага ваяра, бо верш напісаны ажно 22 студзеня. Проста сёньня акурат панядзелак, і я нарэшце маю чым аднавіць традыцыю лірычнага пачатку тыдня. Але выпадковасьці ў гэтым сьвеце здараюцца насамрэч нячаста:

“Крылы дня

Прачынаецца дзень у марознай цішы,

Гарэзуе надосьвітку ў бельлі пухмянай,

Пакрысе маладзее ў туманнай смузе,

Поўніцца барваю, першымі промнямі.

Наўкола віднее,

Сьцюдзёны блакіт разамгліўся ўгары.

Уськвечваюць промні масянжовымі пасамі,

Узалочваюць зіхоткім сяйвом,

Прывываюць жывымі ясвамі

Мой шэры прастакутнік надзеі.

Мароз дае дыхту,

Але я не чужаюсь.

Вярыгі яго я ськінуў даўно.

Адно ён бадзёрыць, кратае, гартуе,

Кшталцуе крышталь, суладзьдзе думак.

Узгадваю альтанку ў атачэньні гурбоў

І бацькоўскі дыхавічны боршч,

Засьнежаную азярыну

І пацалунак гарачы каханай.

Адчуць радасьць жыцьця!

Дзень мацнее штосілы,

Весялуе, зырчэе, красуе

І ўзрастаю разам зь ім.

Палымнею, жыву, імчу на крылах!”

У 188-мы дзень народзінаў бацькі нашае нацыі Вінцэнты Кастуся Каліноўскага я маю для яго й для вас своеасаблівы падарунак ад Дзяніс Івашын: яго новы верш “Крылы дня”. Не кажу, што гэта нейкае прысьвячэньне ад нашага ваяра, бо верш напісаны ажно 22 студзеня. Проста сёньня акурат панядзелак, і я нарэшце маю чым аднавіць традыцыю лірычнага пачатку тыдня. Але выпадковасьці ў гэтым сьвеце здараюцца насамрэч нячаста:

“Крылы дня

Прачынаецца дзень у марознай цішы,

Гарэзуе надосьвітку ў бельлі пухмянай,

Пакрысе маладзее ў туманнай смузе,

Поўніцца барваю, першымі промнямі.

Наўкола віднее,

Сьцюдзёны блакіт разамгліўся ўгары.

Уськвечваюць промні масянжовымі пасамі,

Узалочваюць зіхоткім сяйвом,

Прывываюць жывымі ясвамі

Мой шэры прастакутнік надзеі.

Мароз дае дыхту,

Але я не чужаюсь.

Вярыгі яго я ськінуў даўно.

Адно ён бадзёрыць, кратае, гартуе,

Кшталцуе крышталь, суладзьдзе думак.

Узгадваю альтанку ў атачэньні гурбоў

І бацькоўскі дыхавічны боршч,

Засьнежаную азярыну

І пацалунак гарачы каханай.

Адчуць радасьць жыцьця!

Дзень мацнее штосілы,

Весялуе, зырчэе, красуе

І ўзрастаю разам зь ім.

Палымнею, жыву, імчу на крылах!”