27 ліпеня 1990 года Вярхоўны Савет БССР прыняў Дэкларацыю аб дзяржаўным суверэнітэце Беларусі. Праз год, пасля правалу жнівеньскага путчу ў Маскве, яна набыла статус канстытуцыйнага закона. Менавіта тады Беларусь зрабіла свой гістарычны выбар — выбар на карысць уласнай дзяржаўнасці, права самой вызначаць свой лёс і сваю будучыню.
Таму невыпадкова ў першыя гады незалежнасці галоўнае дзяржаўнае свята адзначалася менавіта 27 ліпеня. Гэта была дата, якая сімвалізавала не ваенную перамогу, не выпадковы паварот гісторыі, а аднаўленне незалежнай беларускай дзяржавы.
У 1996 годзе пасля рэферэндуму Аляксандр Лукашэнка перанёс Дзень Незалежнасці на 3 ліпеня — дзень вызвалення Мінска ад нацысцкай акупацыі ў 1944 годзе. Так была перапісаная дзяржаўная сімволіка і каляндар нацыянальнай памяці. Замест дня, калі Беларусь заявіла пра сваё суверэннае права быць самастойнай дзяржавай, галоўным святам зрабілася дата, звязаная з савецкай ваеннай гісторыяй.
Але гісторыю немагчыма адмяніць указам або рэферэндумам. 27 ліпеня застаецца днём, калі Беларусь зрабіла адзін з найважнейшых крокаў у сваёй шматвяковай гісторыі. Без Дэкларацыі аб суверэнітэце не было б міжнароднага прызнання краіны, яе ўласнай Канстытуцыі, дзяржаўных інстытутаў, дыпламатыі і месца ў сусветнай супольнасці.
Незалежнасць — гэта не толькі дзяржаўныя межы. Гэта мова, культура, гістарычная памяць, права народа самастойна выбіраць свой шлях. Яна патрабуе не толькі абароны, але і штодзённай адказнасці.
Для многіх беларусаў 27 ліпеня і сёння застаецца сапраўдным Днём Незалежнасці. Не таму, што так было запісана ў календары, а таму, што менавіта гэтая дата адзначыла момант, калі беларуская дзяржаўнасць стала рэальнасцю.
Гарадзенская праваабарона 